ลอส แอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา

วันที่ 25 ตุลาคม 2551

ถึงน้องเอิ๊ก คู่หมั้นแสนสวยของพี่หม่อง 

ในที่สุดการเดินทางไปปฏิบัติภารกิจเพื่อชาติในประเทศสหรัฐอเมริกาของพี่หม่องระหว่างวันที่ 16-26 ตุลาคม 2551 ก็เกือบจะเสร็จสิ้นสมบูรณ์ลงแล้ว จวนจะได้กลับเมืองไทยเสียที ที่พี่หม่องดีใจมากกว่าจะได้กลับเมืองไทยก็คือ จะได้กลับไปพบกับน้องเอิ๊ก คู่หมั้นแสนสวยของพี่เสียทีมากกว่า หลังจากที่ได้แต่คุยกันทางโทรศัพท์ข้ามทวีป และอีเมลล์หากันเป็นระยะๆ 

นับตั้งแต่วันแรกที่เดินทางจากเมืองไทย ต้องใช้เวลานานถึง 14 ชั่วโมงบนเครื่องบินการบินไทย จากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ จนถึงท่าอากาศยานลอส แอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา ตอนแรกกะว่าอากาศต้องหนาวแน่ๆ แต่ที่ไหนได้ ที่ลอส แอนเจลิส ร้อนถึง 27-30 องศาเซลเซียส ร้อนพอๆกับบ้านเราเลย (บางช่วงใน กทม.ร้อนกว่าด้วยซ้ำ) ทำเอาผิดหวังไปบ้าง แต่ก็ยังดีที่ได้ไปเที่ยวฮอลลีวู๊ด ดินแดนของเหล่าดาราที่พวกเราคุ้นหน้าคุ้นตากันดีในภาพยนต์ที่เข้ามาฉายในบ้านเรา พี่หม่องยังแอบกระชากวัย เข้าไปถ่ายภาพกับรอยประทับฝ่ามือของเหล่าดาราจากภาพยนต์ แฮรี่ พอร์ตเตอร์เลย ดูจากภาพแล้วกลมกลืนไหมล่ะ (หนักไปทางกลมกลิ้งนะ...ฮิๆๆ)

อยู่แอล เอ ได้ 2 วัน พี่ก็ต้องระเห็จบินข้ามทวีปไปกรุงวอชิงตัน ดีซี คราวนี้ได้หนาวสมใจอยาก อากาศอยู่ที่ประมาณ 10 กว่าองศาเซลเซียส ฝรั่งบอกสบายๆ แต่เหล่าคนไทยชาวสยามประเทศกลับหายใจเป็นไอน้ำพวยพุ่ง ต้องใส่เสื้อกันหนาวกันเป็นแถว อยู่ที่นี่พี่มีโอกาสไปทัศนศึกษา (แหม..ก็ไปเที่ยวนั่นแหละ) ที่สถาบันสมิทโซเนี่ยน กับไปด้อมๆมองๆ ถ่ายภาพแถวทำเนียบขาว และสถานที่สำคัญอีกหลายแห่งเป็นที่ตื่นตาตื่นใจ สนุกก็สนุกอยู่หรอก แต่คิดถึงน้องเอิ๊กจัง นี่ถ้ามาด้วยกัน พี่คงเที่ยวสนุกกว่านี้

ระหว่างอยู่วอชิงตัน ดีซี ได้มีโอกาสไปทานอาหารไทยที่ร้าน"บางรัก" ด้วย ทานแล้วคิดถึงคนที่เรารักจัง...(หงิงๆ..อ้อนซะ)

พอดีที่โน่นกำลังรณรงค์เลือกตั้งประธานาธิบดี พี่เลยมีโอกาสถ่ายภาพร่วมกับคุณโอบาม่า ผู้สมัครรายหนึ่ง แต่..แฮ่ะๆ เป็นภาพโฆษณาหาเสียงของพี่แกน่ะนะ ไม่ใช่ตัวจริงหรอก

ชีพจรลงเท้าอีกแล้วจ้า อยู่วอชิงตันได้ 2-3 วัน พี่ก็ต้องบินกลับมาตรงกลางประเทศ ไปยังรัฐไอโอว่า ประเทศสหรัฐอเมริกานี้กว้างใหญ่มากๆ ทุกจุดหมายปลายทางที่พี่ไปถึง ต้องปรับเวลาทุกครั้ง จนเริ่มงงไปหมดว่าตอนนี้เวลาอะไร และที่เมืองไทยเป็นเวลาอะไร (แต่ก็ไม่เคยสับสนว่า รักเอิ๊กทุกเวลา...หวานซะอีก 1 ดอก) ใช้เวลาบินประมาณ 5-6 ชั่วโมง (รวมเวลาเปลี่ยนเครื่องบินที่ชิคาโก) ในที่สุดพี่ก็เดินทางมาถึงเมืองเดสมอยน์ เมืองหลวงของรัฐไอโอว่า คราวนี้อากาศหนาวสะใจ อุณหภูมิประมาณ 5-6 องศาเซลเซียส ทำเอาพี่หม่องแทบกลายเป็นไอติมรสชอคโกแลต (ตามสีผิว...) ต้องขุดเอาทั้งเสื้อกันหนาว เสื้อแจ๊กเก็ตกันลม (มีฝนประปรายและลมแรง เพิ่มความหนาวขึ้นอีกมิใช่น้อย) และผ้าพันคอประดามีที่ขนไปจากเมืองไทย และที่น้องเอิ๊กช่วยจัดเอาไว้ให้ มาคลุมกายกันเป็นที่สนุกสนาน ดูในภาพที่ส่งมาให้ดูนี่ก็แล้วกันจ้า พี่หม่องกลายเป็นตัวหนอนอ้วนๆสีสันสดใสไปเสียแล้ว...แป่ว...

ช่วงนี้ใกล้เทศกาลฮัลโลวีน มีสินค้าเกี่ยวกับเทศกาลนี้ขายกันทั่วไป โดยเฉพาะฟักทองลูกโตสีเหลืองสดใส (เข้ากับสีเสื้อเลย..) พี่หม่องเลยแอบถ่ายภาพมาฝากครับ น่ารักไหมล่ะ

พี่มีโอกาสได้ไปเยี่ยมเยือนบ้านของจอห์น เวนน์ ดาราดังหนังคาวบอยรุ่นคุณพ่อคุณแม่ของเราด้วย แถมยังแอบไปถ่ายภาพกับสะพานดังจากภาพยนต์เรื่อง The Bridges of Madison County ที่นำแสดงโดยปู่คลินท์ อี๊สต์วู๊ด ที่น้องเอิ๊กชอบด้วย

แล้วในที่สุดภารกิจ 11 วันในประเทศสหรัฐอเมริกาของหนุ่มใหญ่ไฟแรงแซงโค้งคนนี้ ก็เสร็จสิ้นลงด้วยดี แอบชอปปิ้งของฝากมามากมายเลย มีกระเป๋า Coach ที่กำลังเป็นที่นิยมด้วย แต่ถึงของฝากจะมากแค่ไหน ก็ยังไม่มากมายเท่าความรักและความคิดถึงของพี่หม่องที่มีต่อน้องเอิ๊กคนสวยคนนี้ (แฮ่ะๆๆ เขินเหมือนกันนะเนี่ย..) อยากกลับไปเจอหน้าไวๆจัง คิดถึงงงงงง.....

เดี๋ยวต้องขึ้นเครื่องบินแล้วครับ ใช้เวลาบินอีก 16 ชั่วโมงกว่าจะถึงกรุงเทพ (เห็นเขาว่าบินทวนลม เลยใช้เวลานานกว่าขามาที่บินตามลมถึง 2 ชั่วโมง) แล้วค่อยพบกันเช้าวันอาทิตย์ที่ 26 ตุลาคม 2551 นะครับ

คิดถึงน้องเอิ๊กมากมายเลยล่ะ

พี่หม่องเองครับ

Sirirak - Kamoltham
"...Love E-mail from USA..."
25 October 2008
United State of America
www.eark-mong.net